Η αριθμητική επιβεβαίωση της απόγνωσης

" Μισθός προσλαμβανομένου νέου ανέργου 595 ευρώ Χ Μ.Ο. ενσήμων ΙΚΑ το χρόνο = 220 ένσημα = 54,5 χρόνια εργασίας για πλήρη σύνταξη!!!! "

Από άρθρο του Δημήτρη Περπατάρη ,Δικηγόρου-Εργατολόγου, στο Ποντίκι (έντυπη έκδοση - 1 Ιουλίου 2010),με τίτλο "Η τραγωδία των αριθμών και η απόγνωση της νέας γενιάς"

Read More

Η αριθμητική επιβεβαίωση της απόγνωσης

" Μισθός προσλαμβανομένου νέου ανέργου 595 ευρώ Χ Μ.Ο. ενσήμων ΙΚΑ το χρόνο = 220 ένσημα = 54,5 χρόνια εργασίας για πλήρη σύνταξη!!!! "

Από άρθρο του Δημήτρη Περπατάρη ,Δικηγόρου-Εργατολόγου, στο Ποντίκι (έντυπη έκδοση - 1 Ιουλίου 2010),με τίτλο "Η τραγωδία των αριθμών και η απόγνωση της νέας γενιάς"

Read More

Η ΕΚΤ κατέχει άμεσα και έμμεσα ελληνικά ομόλογα που θα φθάσουν το 35% του χρέους

Απόσπασμα από άρθρο του Πέτρου Λεωτσάκου στο Bankingnews (2/7/2010)

".....Όμως η σχέση της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) με τα ελληνικά ομόλογα δεν σταματάει στα 40 δις ευρώ που αγόρασε μέσω παρεμβάσεων.

Η ΕΚΤ κατέχει υπό την μορφή collateral εγγυήσεων των ελληνικών τραπεζών άλλα 40 δις ευρώ περίπου.
Οι ελληνικές τράπεζες για να λάβουν ρευστότητα από την ΕΚΤ που έχει φθάσει τα 90 δις ευρώ έχουν καταθέσεις εγγυήσεις ομόλογα ελληνικού δημοσίου, καλυμμένες ομολογίες, κοινά ομολογιακά και τιτλοποιήσεις.
Τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου φθάνουν τα 40 δις ευρώ και ουσιαστικά τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται ως εγγύηση στην ΕΚΤ.
Άρα διπλό το ρίσκο για την ΕΚΤ αν στην υποθετική περίπτωση η Ελλάδα αναδιάρθρωνε το χρέος της.
Κατέχει ελληνικά ομόλογα ενώ διαθέτει και εγγυήσεις ελληνικά ομόλογα....."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ >>> bankingnews

Read More

Η ΕΚΤ κατέχει άμεσα και έμμεσα ελληνικά ομόλογα που θα φθάσουν το 35% του χρέους

Απόσπασμα από άρθρο του Πέτρου Λεωτσάκου στο Bankingnews (2/7/2010)

".....Όμως η σχέση της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) με τα ελληνικά ομόλογα δεν σταματάει στα 40 δις ευρώ που αγόρασε μέσω παρεμβάσεων.

Η ΕΚΤ κατέχει υπό την μορφή collateral εγγυήσεων των ελληνικών τραπεζών άλλα 40 δις ευρώ περίπου.
Οι ελληνικές τράπεζες για να λάβουν ρευστότητα από την ΕΚΤ που έχει φθάσει τα 90 δις ευρώ έχουν καταθέσεις εγγυήσεις ομόλογα ελληνικού δημοσίου, καλυμμένες ομολογίες, κοινά ομολογιακά και τιτλοποιήσεις.
Τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου φθάνουν τα 40 δις ευρώ και ουσιαστικά τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται ως εγγύηση στην ΕΚΤ.
Άρα διπλό το ρίσκο για την ΕΚΤ αν στην υποθετική περίπτωση η Ελλάδα αναδιάρθρωνε το χρέος της.
Κατέχει ελληνικά ομόλογα ενώ διαθέτει και εγγυήσεις ελληνικά ομόλογα....."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ >>> bankingnews

Read More

Απλά ....κάθομαι και κοιτάζω....

Μην περιμένεις ν'αλλάξει κάτι,...Έτσι θα παίζει για πάντα....Δεν συνιστάται η αέναη παρακολούθηση-προσήλωση για προφανείς λόγους (απραξία εγκεφάλου :-])])

Read More

Απλά ....κάθομαι και κοιτάζω....

Μην περιμένεις ν'αλλάξει κάτι,...Έτσι θα παίζει για πάντα....Δεν συνιστάται η αέναη παρακολούθηση-προσήλωση για προφανείς λόγους (απραξία εγκεφάλου :-])])

Read More

Η Τρίτη Παγκόσμια Ύφεση

"Το να περικόπτεις τις δαπάνες εν μέσω ύφεσης ισοδυναμεί με αυτοτραυματισμό, αφού βαθαίνει κι άλλο την ύφεση και ανοίγει τον δρόμο για τον αποπληθωρισμό"


Άρθρο του Paul Krugman στους Νew York Times (27 Iουνίου 2010)και αναδημοσιεύθηκε μεταφρασμένο στο ΒΗΜΑ (29 Ιουνίου 2010).
Ο Πωλ Κρουγκμαν (Paul Krugman) (28 Φεβρουαρίου 1953) είναι Αμερικανός οικονομολόγος και συγγραφέας, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών το 2008.

Η Τρίτη Παγκόσμια Ύφεση [The Third Depression]

"Η οικονομική ύφεση (recession) είναι σύνηθες φαινόμενο, ενώ η μακροχρόνια ύφεση (depression) – το λεγόμενο και «κραχ» – πολύ σπάνιο. Εξ όσων γνωρίζω υπήρξαν μόνο δύο εποχές στην οικονομική ιστορία που περιγράφηκαν ευρέως ως Μεγάλες Υφέσεις: τα έτη αποπληθωρισμού και αστάθειας που ακολούθησαν τον χρηματιστηριακό πανικό του 1873 και η μαζική ανεργία που ακολούθησε τη χρηματοοικονομική κρίση της περιόδου 1929-1931.

Ούτε η Μακρά Υφεση του 19ου αιώνα ούτε η Μεγάλη Υφεση του 20ού ήταν εποχές συνεχούς οικονομικής συρρίκνωσης – αντιθέτως, αμφότερες περιελάμβαναν περιόδους ανάπτυξης της οικονομίας. Και εκείνα όμως τα «επεισόδια βελτίωσης» δεν ήταν αρκετά για να εξισορροπήσουν την καταστροφή από την αρχική «βουτιά». Γρήγορα τα ακολούθησαν οικονομικές υποτροπές.

Φοβάμαι ότι σήμερα βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια μιας τρίτης Μεγάλης Ύφεσης. Μάλλον θα θυμίζει περισσότερο τη Μακρά Ύφεση, παρά την πολύ χειρότερη Μεγάλη Ύφεση. Αλλά το κόστος της – για την παγκόσμια οικονομία, και πρωτίστως για τα εκατομμύρια ανθρώπους που υποφέρουν από την έλλειψη εργασίας- θα είναι τεράστιο. Και η τρίτη Ύφεση θα είναι, πρωτίστως, αποτέλεσμα της αποτυχίας στην οικονομική πολιτική.

Σε όλο τον κόσμο – με τελευταίο παράδειγμα την απογοητευτική σύνοδο του G20 – οι κυβερνήσεις επιδεικνύουν την εμμονή τους στον έλεγχο του πληθωρισμού, ενώ η πραγματική απειλή προέρχεται από τον αποπληθωρισμό: κηρύσσουν την ανάγκη να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι, ενώ το πραγματικό πρόβλημα είναι οι ανεπαρκείς δημόσιες δαπάνες.

Το 2008 και το 2009 υπήρχε η αίσθηση ότι επιτέλους κάτι μάθαμε από την Ιστορία. Σε αντίθεση με τους προκατόχους τους, που αύξαναν τα επιτόκια δανεισμού για να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις, οι σημερινές ηγεσίες της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ψαλίδισαν τα επιτόκια και στήριξαν εμπράκτως τις κεφαλαιαγορές.

Ενώ παλιά οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να ισοσκελίσουν τους προϋπολογισμούς τους, παρά την επιβράδυνση, οι σημερινές κυβερνήσεις άφησαν τα ελλείμματα να μεγαλώσουν. Μια σειρά από βελτιωμένες πολιτικές επέτρεψαν στον κόσμο να αποφύγει την ολοκληρωτική κατάρρευση: πολλοί υποστηρίζουν πως η ύφεση που προκλήθηκε από τη χρηματοπιστωτική κρίση τερματίστηκε το περασμένο καλοκαίρι.

Ωστόσο οι ιστορικοί του μέλλοντος σίγουρα θα συμφωνήσουν ότι η τρίτη Μεγάλη Ύφεση δεν τελείωσε πέρυσι, όπως και η Μεγάλη Υφεση του 1920 δεν τερματίστηκε με τη βιομηχανική ανάπτυξη του 1933. Αλλωστε η ανεργία – και ιδίως η μακρόχρονη ανεργία – παραμένει σε επίπεδα που έως πρόσφατα θα θεωρούνταν καταστροφικά υψηλά και δεν δείχνουν σημεία κάμψης. Ταυτόχρονα, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευρώπη οδεύουν προς μια παγίδα αποπληθωρισμού, παρόμοια με εκείνη στην οποία έπεσε η Ιαπωνία.

Μπροστά σε μια τόσο ζοφερή εικόνα, θα περίμενε κανείς από τους πολιτικούς ηγέτες να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν πράξει αρκετά για να εξασφαλίσουν την ανάκαμψη. Όχι όμως: τους τελευταίους μήνες παρατηρούμε μια εκπληκτική αναβίωση της οικονομικής «ορθοδοξίας» του σκληρού μονεταρισμού και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Ιδίως στην Ευρώπη, οι αξιωματούχοι της οποίας μοιάζουν να δανείζονται αποσπάσματα από τις ομιλίες του Χέρμπερτ Χούβερ, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίζουν ότι η αύξηση της φορολογίας και η περικοπή δαπανών θα ευνοήσουν την οικονομία, βελτιώνοντας την επιχειρηματική εμπιστοσύνη.

Και η Αμερική όμως δεν τα πηγαίνει καλύτερα. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ δείχνει να αντιλαμβάνεται τους αποπληθωριστικούς κινδύνους, αλλά δεν κάνει τίποτε για να τους αντιμετωπίσει. Και η κυβέρνηση Ομπάμα κατανοεί τους κινδύνους από τη δημοσιονομική αυστηρότητα, αλλά για πολιτικούς λόγους – επειδή οι Ρεπουμπλικανοί και οι συντηρητικοί Δημοκράτες του Κογκρέσου αρνούνται να εγκρίνουν πρόσθετες ενισχύσεις προς τις πολιτειακές κυβερνήσεις – επιβάλλει ούτως ή άλλως μέτρα λιτότητας.

Γιατί αυτή η λάθος στροφή; Οι σκληροπυρηνικοί επικαλούνται συχνά τα προβλήματα που απασχολούν την Ελλάδα και άλλα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας για να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους. Και είναι αλήθεια ότι οι επενδυτές της αγοράς ομολόγων έχουν αλλάξει γνώμη για τις χώρες με μη αναστρέψιμα ελλείμματα. Δεν υπάρχει όμως καμία ένδειξη ότι οι επενδυτές θα μεταπεισθούν από μια βραχυπρόθεσμη πολιτική δημοσιονομικής λιτότητας, που εφαρμόζεται σε οικονομίες υπό συνθήκες μακράς ύφεσης.

Το αντίθετο, η Ελλάδα συμφώνησε να εφαρμόσει σκληρή λιτότητα, αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι το spread στα επιτόκια των ομολόγων της και τα ασφάλιστρα κινδύνου αυξήθηκαν κι άλλο. Και η Ιρλανδία επέβαλε άγριες περικοπές δημοσίων δαπανών, αλλά αντιμετωπίζεται σήμερα από τις αγορές ως χώρα με υψηλότερο ρίσκο από την Ισπανία, που δείχνει πιο απρόθυμη να καταπιεί το φάρμακο λιτότητας των σκληροπυρηνικών μονεταριστών.

Οι χρηματοοικονομικές αγορές μοιάζουν να κατανοούν αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι πολιτικοί ηγέτες: ότι, ενώ η μακροπρόθεσμη δημοσιονομική συνέπεια είναι σημαντική, το να περικόπτεις τις δαπάνες εν μέσω ύφεσης ισοδυναμεί με αυτοτραυματισμό, αφού βαθαίνει κι άλλο την ύφεση και ανοίγει τον δρόμο για τον αποπληθωρισμό.

Δεν πιστεύω λοιπόν ότι όλη αυτή η στροφή προς τη λιτότητα γίνεται λόγω της Ελλάδας ούτε πως έχει πραγματικά να κάνει με τη σχέση ελλειμμάτων και απασχόλησης. Μάλλον πρόκειται για τη νίκη μιας οικονομικής ορθοδοξίας που ουδεμία σχέση έχει με τη λογική ανάλυση και της οποίας το βασικό αξίωμα είναι ότι το να επιβάλλεις βάσανα στους άλλους ανθρώπους είναι ο καλύτερος τρόπος να δείχνεις τις ηγετικές σου ικανότητες στις δύσκολες στιγμές.

Ποιος θα πληρώσει το τίμημα του θριάμβου αυτής της ορθοδοξίας; Δεκάδες εκατομμύρια άνεργοι εργαζόμενοι, πολλοί από τους οποίους θα μείνουν άνεργοι για χρόνια, ενώ ορισμένοι δεν θα απασχοληθούν ποτέ ξανά."



ΠΗΓΕΣ >> anemogastri >> ΒΗΜΑ >> New York Times >> wikipedia (ελληνική)

Read More

Η Τρίτη Παγκόσμια Ύφεση

"Το να περικόπτεις τις δαπάνες εν μέσω ύφεσης ισοδυναμεί με αυτοτραυματισμό, αφού βαθαίνει κι άλλο την ύφεση και ανοίγει τον δρόμο για τον αποπληθωρισμό"


Άρθρο του Paul Krugman στους Νew York Times (27 Iουνίου 2010)και αναδημοσιεύθηκε μεταφρασμένο στο ΒΗΜΑ (29 Ιουνίου 2010).
Ο Πωλ Κρουγκμαν (Paul Krugman) (28 Φεβρουαρίου 1953) είναι Αμερικανός οικονομολόγος και συγγραφέας, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών το 2008.

Η Τρίτη Παγκόσμια Ύφεση [The Third Depression]

"Η οικονομική ύφεση (recession) είναι σύνηθες φαινόμενο, ενώ η μακροχρόνια ύφεση (depression) – το λεγόμενο και «κραχ» – πολύ σπάνιο. Εξ όσων γνωρίζω υπήρξαν μόνο δύο εποχές στην οικονομική ιστορία που περιγράφηκαν ευρέως ως Μεγάλες Υφέσεις: τα έτη αποπληθωρισμού και αστάθειας που ακολούθησαν τον χρηματιστηριακό πανικό του 1873 και η μαζική ανεργία που ακολούθησε τη χρηματοοικονομική κρίση της περιόδου 1929-1931.

Ούτε η Μακρά Υφεση του 19ου αιώνα ούτε η Μεγάλη Υφεση του 20ού ήταν εποχές συνεχούς οικονομικής συρρίκνωσης – αντιθέτως, αμφότερες περιελάμβαναν περιόδους ανάπτυξης της οικονομίας. Και εκείνα όμως τα «επεισόδια βελτίωσης» δεν ήταν αρκετά για να εξισορροπήσουν την καταστροφή από την αρχική «βουτιά». Γρήγορα τα ακολούθησαν οικονομικές υποτροπές.

Φοβάμαι ότι σήμερα βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια μιας τρίτης Μεγάλης Ύφεσης. Μάλλον θα θυμίζει περισσότερο τη Μακρά Ύφεση, παρά την πολύ χειρότερη Μεγάλη Ύφεση. Αλλά το κόστος της – για την παγκόσμια οικονομία, και πρωτίστως για τα εκατομμύρια ανθρώπους που υποφέρουν από την έλλειψη εργασίας- θα είναι τεράστιο. Και η τρίτη Ύφεση θα είναι, πρωτίστως, αποτέλεσμα της αποτυχίας στην οικονομική πολιτική.

Σε όλο τον κόσμο – με τελευταίο παράδειγμα την απογοητευτική σύνοδο του G20 – οι κυβερνήσεις επιδεικνύουν την εμμονή τους στον έλεγχο του πληθωρισμού, ενώ η πραγματική απειλή προέρχεται από τον αποπληθωρισμό: κηρύσσουν την ανάγκη να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι, ενώ το πραγματικό πρόβλημα είναι οι ανεπαρκείς δημόσιες δαπάνες.

Το 2008 και το 2009 υπήρχε η αίσθηση ότι επιτέλους κάτι μάθαμε από την Ιστορία. Σε αντίθεση με τους προκατόχους τους, που αύξαναν τα επιτόκια δανεισμού για να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις, οι σημερινές ηγεσίες της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ψαλίδισαν τα επιτόκια και στήριξαν εμπράκτως τις κεφαλαιαγορές.

Ενώ παλιά οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να ισοσκελίσουν τους προϋπολογισμούς τους, παρά την επιβράδυνση, οι σημερινές κυβερνήσεις άφησαν τα ελλείμματα να μεγαλώσουν. Μια σειρά από βελτιωμένες πολιτικές επέτρεψαν στον κόσμο να αποφύγει την ολοκληρωτική κατάρρευση: πολλοί υποστηρίζουν πως η ύφεση που προκλήθηκε από τη χρηματοπιστωτική κρίση τερματίστηκε το περασμένο καλοκαίρι.

Ωστόσο οι ιστορικοί του μέλλοντος σίγουρα θα συμφωνήσουν ότι η τρίτη Μεγάλη Ύφεση δεν τελείωσε πέρυσι, όπως και η Μεγάλη Υφεση του 1920 δεν τερματίστηκε με τη βιομηχανική ανάπτυξη του 1933. Αλλωστε η ανεργία – και ιδίως η μακρόχρονη ανεργία – παραμένει σε επίπεδα που έως πρόσφατα θα θεωρούνταν καταστροφικά υψηλά και δεν δείχνουν σημεία κάμψης. Ταυτόχρονα, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευρώπη οδεύουν προς μια παγίδα αποπληθωρισμού, παρόμοια με εκείνη στην οποία έπεσε η Ιαπωνία.

Μπροστά σε μια τόσο ζοφερή εικόνα, θα περίμενε κανείς από τους πολιτικούς ηγέτες να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν πράξει αρκετά για να εξασφαλίσουν την ανάκαμψη. Όχι όμως: τους τελευταίους μήνες παρατηρούμε μια εκπληκτική αναβίωση της οικονομικής «ορθοδοξίας» του σκληρού μονεταρισμού και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Ιδίως στην Ευρώπη, οι αξιωματούχοι της οποίας μοιάζουν να δανείζονται αποσπάσματα από τις ομιλίες του Χέρμπερτ Χούβερ, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίζουν ότι η αύξηση της φορολογίας και η περικοπή δαπανών θα ευνοήσουν την οικονομία, βελτιώνοντας την επιχειρηματική εμπιστοσύνη.

Και η Αμερική όμως δεν τα πηγαίνει καλύτερα. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ δείχνει να αντιλαμβάνεται τους αποπληθωριστικούς κινδύνους, αλλά δεν κάνει τίποτε για να τους αντιμετωπίσει. Και η κυβέρνηση Ομπάμα κατανοεί τους κινδύνους από τη δημοσιονομική αυστηρότητα, αλλά για πολιτικούς λόγους – επειδή οι Ρεπουμπλικανοί και οι συντηρητικοί Δημοκράτες του Κογκρέσου αρνούνται να εγκρίνουν πρόσθετες ενισχύσεις προς τις πολιτειακές κυβερνήσεις – επιβάλλει ούτως ή άλλως μέτρα λιτότητας.

Γιατί αυτή η λάθος στροφή; Οι σκληροπυρηνικοί επικαλούνται συχνά τα προβλήματα που απασχολούν την Ελλάδα και άλλα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας για να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους. Και είναι αλήθεια ότι οι επενδυτές της αγοράς ομολόγων έχουν αλλάξει γνώμη για τις χώρες με μη αναστρέψιμα ελλείμματα. Δεν υπάρχει όμως καμία ένδειξη ότι οι επενδυτές θα μεταπεισθούν από μια βραχυπρόθεσμη πολιτική δημοσιονομικής λιτότητας, που εφαρμόζεται σε οικονομίες υπό συνθήκες μακράς ύφεσης.

Το αντίθετο, η Ελλάδα συμφώνησε να εφαρμόσει σκληρή λιτότητα, αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι το spread στα επιτόκια των ομολόγων της και τα ασφάλιστρα κινδύνου αυξήθηκαν κι άλλο. Και η Ιρλανδία επέβαλε άγριες περικοπές δημοσίων δαπανών, αλλά αντιμετωπίζεται σήμερα από τις αγορές ως χώρα με υψηλότερο ρίσκο από την Ισπανία, που δείχνει πιο απρόθυμη να καταπιεί το φάρμακο λιτότητας των σκληροπυρηνικών μονεταριστών.

Οι χρηματοοικονομικές αγορές μοιάζουν να κατανοούν αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι πολιτικοί ηγέτες: ότι, ενώ η μακροπρόθεσμη δημοσιονομική συνέπεια είναι σημαντική, το να περικόπτεις τις δαπάνες εν μέσω ύφεσης ισοδυναμεί με αυτοτραυματισμό, αφού βαθαίνει κι άλλο την ύφεση και ανοίγει τον δρόμο για τον αποπληθωρισμό.

Δεν πιστεύω λοιπόν ότι όλη αυτή η στροφή προς τη λιτότητα γίνεται λόγω της Ελλάδας ούτε πως έχει πραγματικά να κάνει με τη σχέση ελλειμμάτων και απασχόλησης. Μάλλον πρόκειται για τη νίκη μιας οικονομικής ορθοδοξίας που ουδεμία σχέση έχει με τη λογική ανάλυση και της οποίας το βασικό αξίωμα είναι ότι το να επιβάλλεις βάσανα στους άλλους ανθρώπους είναι ο καλύτερος τρόπος να δείχνεις τις ηγετικές σου ικανότητες στις δύσκολες στιγμές.

Ποιος θα πληρώσει το τίμημα του θριάμβου αυτής της ορθοδοξίας; Δεκάδες εκατομμύρια άνεργοι εργαζόμενοι, πολλοί από τους οποίους θα μείνουν άνεργοι για χρόνια, ενώ ορισμένοι δεν θα απασχοληθούν ποτέ ξανά."



ΠΗΓΕΣ >> anemogastri >> ΒΗΜΑ >> New York Times >> wikipedia (ελληνική)

Read More

Νήσος Diego Garcia ....(Ήρθε η ώρα για λίγη στρατιωτική...γεωγραφία)

Το νησί Diego Garcia βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό και ανήκει στη Βρετανική...Αυτοκρατορία,
ενώ από το 1971 έχει μετατραπεί σε αμερικανική βάση μετά από συμφωνία με τους Άγγλους (οι 2000 ντόπιοι "μετακόμισαν" σε άλλα νησιά!!)

Το Μάρτιο του 2010 μεταφέρθηκαν εκεί εκατοντάδες βόμβες "bunker-buster" (μεταξύ αυτών και "BLU bombs),οι οποίες έχουν "καταπληκτικές" ικανότητες (πχ.... χτυπούν υπόγειες εγκαταστάσεις που έχουν ενισχυμένη θωράκιση).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η βάση στο νησί αυτό μπορεί να εξυπηρετήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις ΚΑΙ στο Ιράν.....

ΠΗΓΕΣ >>arxaiaithomi >>berlin-athen >>heraldscotland>>wikipedia

Read More